یه عمر پاشدی به عشق دونه دادن به بچه هات، خوابیدی به یاد مادرانگی هات، حتی کنار بالشت یه برگه بود یه خودکار که ردیف کنی کارهایی که باید فرداش انجام بدی باز هم برای بچه هات
یه عمر سفره چیدی، مِنو گرفتی، آخ نگفتی قسم میخورم آخ نگفتی، یه عمر نذاشتی آب تو دل ما 4 تا تکون بخوره
یه عمر همه ی هویتت، تاکید میکنم همه ی هویتت شد مادر بودن، به خاطر من الدنگ نرفتی سر کار، درسِت رو رها کردی که نکنه من برم مهد و تو سرمای تبریز مریض شم، شدی اسیر خونه تا همین امروز
یه عمر همه جوره ساپورتمون کردی، هر وقت تنگمون بود به عینه دیدیمت، کمکت رو، انرژی مثبتت رو، حضورت رو

حالا همه ی ما 4 تا جوجه ت پر کشیدیم رفتیم از پیشت، حالا تو تنها و تنها شدی بابا هست ولی اینقدر خودش رو غرق کار کرده که همیشه حضورش کمرنگه و محوه، حالا میدونم همه ی اون خونه داره نبودن ما رو وکه حالا شدیم 5 نفر به رخت میکشه، به خصوص دوری از این عضو کوچیکه 2 ساله خیلیییییی بیشتر برات دردآور بود، اگر هیچ وقت ننالیدی از دوری مون و ریختی تو خودت ، سختی دوری از این گنجشکه رو بارها بهم گفتی.

امشب، دلم اینقدر گرفته بی حد، بی حساب، میدونم باید بپذیرم این راه محتوم زمانه ست، زندگی همینه، ولی خیلی بی رحمه، خیلی خیلی خیلی