عکس های آدم های فیس بوکی رو نگاه می کنم دلم میگیره، چقدر همه، خودشون هستند، یا رومی رومی یا زنگی زنگی...
به راستی من کی ام؟ آخ اگر درد را زبان سخن بود...

خسته ام از این همه ابهام و پارادوکس و خود نبودن و ندانستن کیستی خودم و مبارزه و نقاب و حس های بد...