فردا روز بزرگیه برای ما، برای تو که این 3 سال از همه ی وجودت مایه گذاشتی تا برسی به این روز، سختی کشیدی فراتر از بقیه ی دانشجو ها، مالی و جانی و همه جوره
برای من فارغ از نتیجه این حجم عظیم از تلاشت ستودنیه، به یاد هر دوی ما خوب موند اون روزها، این روزها که هنوز تموم نشدند، اون روزهای پر استرسی که تازه اومده بودیم و این فیلد برات جدید بود و سوپروایزرت اصلا کمکی نمیکرد در بهبود شرایط، خودت ساختی این رزومه ی خوب رو، خودت با همه ی وجودت انرژی گذاشتی تا درست به موقع تموم شه، حتی با وجود یه بچه 29 هفته ای که دُرست افتاد وسط درس ات ولی تو امروز تونستی با یه رزومه خیلی خوب 3 ساله دکترات رو تموم کنی و فردا میری تا تو 15 دقیقه همه ی این 3 سال رو ارائه کنی.

رفیق، فکر میکنی اون همه استاد که دارن به حرف های توی اون 15 دقیقه گوش میدند این همه اتفاق و حادثه و فراز و نشیب رو هم در لا به لای کلماتت خواهند خوند؟ مطمئن باش به جز من و تو و اون خدای پر مهری که تنها پناه این روزهامون بود کسی نخواهد فهمید چی گذشت به ما همه جوره..

بهت افتخار میکنم، فارغ از هر نتیجه ای تو مستحق بهترین هایی عزیزم..
پ.ن: دعا لازمیم فراوان!