اسباب کشی میتونه سخت باشه و خسته کننده، هی باید جمع و جور کنی و کارتن پیچ، به خصوص اگه دست تنها هم باشی و با یه بچه ی کنجکاو دیگه دیدنی میشه شرایط!

ولی من از یه بعد دیگه واقعا اسباب کشی رو دوست دارم، اینکه مجبور میشی سرک بکشی به همه ی زوایای خونه، همه چیز رو دوباره ببینی، خیلی چیز ها رو داری حس میکنی باید دور ریخته بشن یا بخشیده بشن، یه سری کاغذ و مجله رو می بینی دیگه به کارت نمیاد، دستمال کشی میکنی از یکسری جاهایی که زیاد تو چشم نبودند و وسایل رو تمیز بسته بندی میکنی، وسایل آشپزخونه رو که لب پر و ترک خورده شدن میریزی دورو خلاصه سبک می کنی زندگیت رو.

من این سبک شدن ها رو دوست دارم، حس میکنم زندگی 3 ساله ی خارج از ایران خیلی موثر بود تا من کم کم رو خودم کار کنم که راحت تر روحم رو سبک کنم، تعلقات رو راحت تر کم حجم کنم، شاید این خونه های مبله شده باعث شدند که خیلی اسیر خرید وسایل نشم، شاید هم این نگاه موقتی بودن دلیل محکمی بود که خیلی دور خودم رو شلوغ نکنم چرا که ماندنی نیستم..

به این خونه که نگاه می کنم می بینم شاید اگه بخوایم ازش بریم بشه با 3، 4 تا چمدون کل زندگی رو بار زد و رفت، خوبه، خیلی خوبه که میشه به مرور سبک شد و رها تر پرواز کرد.