پنج روز میشه که از خونه بیرون نرفتم، فکر کن همش تو خونه، هوا هم بد نبوده، ولی حسش نبود، حوصله دنگ و فنگ پروسه ی حاضر شدن برای بیرون رو نداشتم، گاهی به خودم حق میدم که انقدر روحم خاکستری شده این چند وقت، هی بشین تو خونه بچه داری (حالا گیرم بمیری برای بچه ی نرمت از خوشی) آشپزی و درس و مشق

حس میکنم تا یه مدت وضعیت همینه، انگار قرار نیست عوض بشه، بعد که بیشتر فکر می کنم می بینم نه ، خیلی هم ربطی به وضعیت کاری و درسی نداره، تعریفمون از تفریح و گشتن و خوشی مشکل داره زیاد...
خیلی سعی میکنم از هر روزنه ی کوچکی خوشی بسازم ولی حس میکنم نیروم داره افول میکنه