این دو روز خیلی دلگیر بودم از زندگی، همه چیز از شنبه شروع شد، از وقتی که داشتم از خوشیِ گرفتن بورس میمردم، ضد حال خوردم، من هنوز بعد از این همه سال عادت نکردم به این ضد حال ها چرا؟..
گفتم که داشتم میترکیدم از خوشی، دوست داشتم با کسی شِر کنم خوشیم رو، خدا رو شکر دوستی های نیم بند اینجا در این حوزه نمیگنجه، تلفنی با مامان و خواهرو برادر اینقدر جیغ جیغ کردیم و خوشی که دلم آروم شد، خلاصه یه لبخند پهن اومد رو لبم و شروع کردم به لوبیا پلو درست کردن، همسرو پسر هم از خرید برگشتن، ناراحت و تو قیافه که من دوست ندارم همه ی زندگیمون روبه همه بگی... من باید یه روز بنویسم از این همه تفاوت تربیتی، فرهنگی، اخلاقی که ما با هم داریم...

دارم با خودم فکر میکنم این همه بی هنری در خراب کردن خوشی آدم چه معنایی داره، بدیهی ترین کار اینه که آدم خوشی هاش رو با کسانی که دوستشون داره و به یادش هستند در میان بذاره، اونم وقتی به مامان سپردم کلی برام دعا کنه خب دلم خواست بهش بگم که دعاهات مستجاب شد...

از شنبه ای چنان بغضی تو گلومه به چه بزرگی...