"رویای تبت" اثر فریبا وفی و" بعد از آن شب" اثر مرجان شیر محمدی رو که میخونم حس ساده خوبی میاد سراغم، نمیدونم مال نثر راحت کتابها بود یا آرامش خونه ناشی از خوابیدن پسرک، یا آمدن بابا فردا شب، یا بوی بسکویت توی فر
هر چی بود حس کردم شاید من هم یه روزی یه رمانی نوشتم ، از همین برش های ساده از زندگی عادی