ببین نگاه کن میشه باران رحمت!!! بی انتهات رو برداری از سر ِ من و خانواده ام
میشه یه کاری کنی اینقدر دل من تیکه تیکه نشه
میشه بذاری یه لقمه آرامش بیاد تو سفره ام
اوس کریم

پسرک زار و نزار تو بیمارستانه، سر ِ یه سرماخوردگی ساده نمی دونم برونشیلویت یا نمیدونم چی گرفته، دوباره پرِ صورت و دست و پاش شد میخ و سیخ و سیم
دوباره قلب من پر شد از غممممممممم با تمام وسعتش

به پسرک بی حالم که از دیروز فقط شیر خورده اونم با بالا آوردن زیاد فکر می کنم
به بابایی فکر می کنم که انگار شانس نداره و همیشه باید با مریض و بیمارستان روحش عجین باشه
به همه برنامه هایی فکر می کنم که داشتم برای گشتن با پدری که 1 سال ندیدمش
به لپ های پسرک فکر می کنم که به وضوح آب شد و من مردم از غم

به جلسه دانشگاه فکر می کنم که امروزه و این منشی مزخرف رو اعصابه تا به من بگه
به این فکر می کنم که بابا تنها رفت بگرده، شاید خواست رها بشه از دیدن صورت غمزده ی من، دوباره صورتش پر بود از خط غم، برای دیدن اولین نوه ی اولین بچه اش آمده بود، حالا یه جایی گوشه ی بیمارستانه و معلوم نیست تا کی

من قوی شدم ولی دیگه نه اینقدر، بسههههههههههههههههههههههههههههههههههههه
پ.ن: میدونید که چقدرر محتاج دعا هستم ...