حس می کنم تا این سن که رسیدم هیچ وقت خودِ واقعیم رو نشناختم، همیشه تمایلات و اولویت های دیگران رو ترجیح دادم به نیاز های خودم، برای همین این همه روحم سنگینه، حس میکنم تو یه دالان هزار تو گیر کردم، از انگاره های متنوع، فرهنگ، مذهب، خط فکری سیا/سی، اجتماعی و ..
دوست دارم این لایه ها رو بشکافم، کنار بزنم و برسم به یه سطح ساده تر، صیقل خورده تر، ناب تر از وجود خودم
خیلی اسیر پیرامونم هستم، این مسئله به صرف ایرانی بودنت چیز عجیبی نیست ولی بحران روحی وقتی بیشتر میشه که خانواده هم انقدر برات خط قرمز میزاره (علاوه بر جامعه و حکومت) که یهو چشم باز می کنی می بینی از خودت متنفری

دلم میخواد رها تر بودم، سبک بال تر، آدم هایی که برام این اسارت روحی رو ایجاد و تشدید میکنند رو متاسفانه اینقدر دوست دارم که نمیتونم جلوشون وایسم فریاد بکشم که من اونجوری که شما فکر میکنید فکر نمیکنم،
این وسط روح خودم رو می بینم که داره ذوب میشه از این همه خود سانسوری، از این همه دوگانه گی، دو گانه پوشی، از این همه ترس از مواجه شدن ها..

یقین دارم تا اونجا که در توان داشته باشم نخواهم گذاشت روح لطیف شاپرکم آلوده ی تفکرات من بشه، اون یه آدم مستقله، نباید در حجب و حیای ارزش های من تباه بشه، همین طوری که من دارم جوانی ارزشمندم رو به خاطر طرز فکر خانواده دور و نزدیکم به باد میدم ..