کتاب سمفونی مردگان اثر عباس معروفی از انتشارات ققنوس رو میخونم، خیلی تعریفش رو شنیده بودم، معمولا قبل از خرید کتاب کلی میگردم ببینم چه کتاب هایی بیشتر توصیه شدند، جالب اینکه این کتاب معمولا تو اکثر لیست فیوریت ها بود.

ولی واقعا خیلی سعی کردم باهاش ارتباط برقرار کنم، چند باری همون صفحه های ابتدایی کنار گذاشتمش ولی باز رفتم سراغش، تقریبا از صفحه ی 122 به بعد بود که باهاش آشتی کردم، داستان شور بختی آدم های معمولیه، اینکه چقدر ممکنه اطافمون در نتیجه ی تصممیاتمون خلاقیت و آیدنه و امید آدم های پر پتانسیل کشته بشه به راحتی، نمیدونم، شاید پیوند برقرار کردن با وضعیت اسفناک ایران در این سال ها باعث شد کمی با این رمان ارتباط برقرار کنم، ولی انقدر فضای تیره و غم ناک و صد البته واقعی داره که گاهی قفسه ی سینه ام درد میگیره، عادت به نیمه کاره خواندن کتاب های درخواستیم ندارم وگرنه کنارش میذاشتم از بس غم و ظلم عریانی داره.