دانشگاهم، ساعت 9 یه شب خنک بهاریه، ابی با نهایت توان داره تو گوشم میخونه
بانوی موسیقی و گل، شاه پری رنگین کمون

هیچ کس تو اناق نیست، با مامان و خواهر برادره حرف زدم، برای هم نقاب آدم های خوشبخت و خندان بی مشکل رو زدیم و تو حرف هم پریدیم و خندیدیم و تعریف کردیم که چه لباسای جدیدی خریدیم و کجاها رفتیم و نهار چی داریم تا مثلا بریم تو قاموس آدم های نزدیک به هم ِ خوشبخت و ملموس

نقاب رو که برداشتم دلم پوکید، این همه خبر بد که از ایران میخونم، روانم رو داره پوسیده میکنه، این همه نا امیدی داره خنجر میزنه به دل و جان من
انگشتر عقیق دستم رو نگاه میکنم، دلم مچاله میشه از این همه تعفن و گندی که زده شد به عقاید قشنگ اعتقادیم، به اون خیال زیبایی که سال ها همراهم بود و حالا یه حقیقت عریان شده جلوی ذهنم که دیگه نمیتونم باهاش خوب ارتباط برقرارکنم.

چه خوبه که تو هستی، ای پسر کوچولوی نرم و مهربان، که امروز با بو/س خیس و محکمت بیدارم کردی، برای اینکه هستی وشدی مرهم همه ی دلتنگی هام، شدی به قول همین ابی که همچنان داره تو گوشم میخونه، تندیس جاودانگی من.
شدی فاصله ساز این همه بی عشقی

شد من یه بار مثل آدم بشینم درس بخونم بدون سر زدن به سایت های خبری و بی اشک ریزی و آهنگ غمگین

آخ آخ آخ از این روزهای خاکستری...