درراستای مدل هر روزه ی ساعت خواب ظهرگاهی پسر کوچولو، مدتیه کتاب خاک غریب اثر جومپا لاهیری رو دارم میخونم
فقط میتونم بگم فوق العاده ست و وبدیع
از اون مدل کتاب هایی که وفتی تموم میشه میگی کاش هنوز تومو نشده بود و چه حیف!
انقدر جزییات رو زیبا، ملموس، عمیق و دوست داشتنی مکتوب کرده که آدم میمونه چطور یکی میتونه انقدر نویسنده ی خوبی باشه
داستان هاش خیلی عادیند ولی از بس خوب و خوب وعالی به تصویر کشیده شدند که ماندگار میشن تو ذهن آدم، چقدر هم حس میکنی فرهنگ هندی با ایرانی شباهت داره.
من واقعا دارم لذت میبرم از این کتاب، باید به لیست سفارشات بلند بالام به برادر جان بقیه ی نوشته های لاهیری رو هم اضافه کنم.
پ.ن: چند وقت پیش خواندم که اوباما، لاهیری رو به عضویت کمیته هنر و علوم انسانی آمریکا انتخاب کرده، با خوندن این نثر قوی ازش داشتم فکر میکردم چه آدم های قدرتمند و با ارزشی سکان علوم انسانی رو در آمریکا بدست گرفتند، درست مثل ایران...