این چند روز پسر کوچولو اولین گلو درد چرکیش رو نجربه کرد، هیچی به معنای واقعی کلمه نخورد و ننوشید و من به مرز جنون رسیدم، نمیدونم چرا انقدر مستاصل شدم، اصلا دیگه طاقت یه مریضی ساده اش رو هم ندارم، حس می کنم انقدر اون اوایل ( اوایل که چه عرض کنم!!) روح و جسمم خسته شده که دیگه تحمل یه سرماخوردگی ساده هم نیست.
خلاصه امروز کمی بهتره و حداقل شروع کرده به شیر خوردن.

قضیه از اینجا شروع شد که ما شنبه به علت دلتنگی و هوای بد و نداشتن امکانات و این حرفا رفتیم به دیدن یه دوستی که بچه ی 2 ساله داره، که پسرک همبازی داشته باشه چند ساعت، از قرار بچه شون حسابی مریض بوده و هنوز اثرات گلو درد و سرماخوردگی رو داشت، هنوز از دستشون ناراحتم، خب آقا جان وقتی بچه ات مریضه خب بگو هفته ی دیگه بیاید خلاصه از اون روز تا حالا من ساعت به ساعت دعاشون!!! میکنم...

خانم متولد اینجاست و حسابی خودش رو خارجی!! میدونه و بی تعارف، به نظرم باید میگفت شرایطش روحداقل، نمیدونم چرا به ما که رسید تعارفی شد

خلاصه نکنید آقا جان، نکنید..