نامه دانشگاه رسید، دو روز پیش، وقتی داشتم پسرک رو توی کالسکه اش میذاشتم که با هم بریم قدمی بزنیم، یه جور خاصی خوشحالم، حس کردم سرآغاز یه مرحله ی جدیده تو زندگیم، بعد از این همه مدت انتظار و استرس و خسته شدن ها
دغدغه های خاص خودش رو هم به همراه آورد، اینکه هنوز مسئله ی مالیش معلوم نیست، هر چند حساب پس اندازمون به کمک خانواده ها یه تکونی خورده فعلا، مسئله ی بعدش اینه که یه شهر دیگه است و یه نیم ساعت راه، اینش خیلی شاید الان مهم نباشه ولی اگر برای اکتبر به بعد کار همسر جان یه شهر دیگه یا حتی یه کشور دیگه جور شه من نمیدونم باید چه کنم ،هر چند اون هم از این بعد میشه بهش نگاه کرد که برای رشته های ما و سیستم انگلیس خیلی لازم نیست حتما حضور فیزیکی داشته باشی در دانشگاه، موضوع کار و دغدغه ی یه زبات دیگه بودن و آینده کاری و این چیزها هم که هست همیشه...

خلاصه به خودم گفتم فعلا به هیچی فکر نکن، فقط و فقط بذار خوشی تو همه ی وجودت بپیچه از اینکه اول نامه گفته وی آفِر یو اِ پی اچ دی پوزیشن... از اینکه من دارم دوباره هویت اجتماعیم رو پیدا می کنم