اعتراف میکنم بشدت ناراحتم از اینکه اسم پسرک رو خوب تلفظ نمیکنند، انگلیسی و هندی و چینی زبان نداره، تقریبا همه، اذعان می کنم دلم مچاله میشه وقتی دائم مجبوری درستش رو بهشون بگی و فایده نداشته باشه،
خیلی رو اسم بچه حساس بودم، یادمه خیلی سعی کردم اسم خوبی باشه که هم حس خوبی به آدم بده، هم معنی داشته باشه و هم راحت تلفظ بشه، شاید زود به دنیا آمدنش مجال نداد که بیشتر جستجو کنیم، بیشتر با هم حرف بزنیم و همدیگه رو متقاعد کنیم، شاید اون روزهای اولی که بهدنیا آمد و تو بیمارستان موند انقدر حجم ناراحتی هام زیاد بود که دیگه فرصت نشد ببینم چقدر دارن همه اشتباه تلفظش میکنند، حس میکنم این مسئله من رو هم بیشتر درگیر میکنه چرا که من دائم باید ببرمش کلاس کودک و درمانگاه و احتمالا بعد ها مهد و مدرسه..

به میدل نِیم داشتن هم فکر کردم، مثلا سام یا رایان که در هر دو فرهنگ هستند ولی حس میکنم داشتم دو تا اسم متفاوت برای بچه سردرگمی میاره، مثلا در یه مهمونی یه گروه این اسم و بگن یک گروه اون یکی فکر می کنم بچه رو دچار تناقض و سردرگمی خواهد کرد.

خلاصه روز نیست که غصه ی این مسئله رو نخورم، خیلی خیلی بیش از حد دلم رو به درد میاره و بهش فکر میکنم.